سرو

                              که شکسته باشی

شاید نخواستند که با زرد و ابی هم ریشه باشی

باور نمیکنم  ؟! 

                        سرو

                         از زمین رفته باشی

           شاید نخواستی در خاک خفته باشی

باور  نمیمیکنم ...

                 شاید پشت ابرها رفته باشی

شاید که خواستی  برای دخترت هر شب  ستاره باشی

              باور نمیکنم اما    باور کنم یا نه انگار سفر کردی

               یادت نرود انجا از عشق بگو بسیار

               یادت نرود انجا لبخند بزن باز هم

           یادم نرود یادت  باور کنم یا نه انگار سفر کردی

چونان سنگ

آب ميشوم

درسكوت سهمگين  دلت

 ازانتظار و اندوه

برگ زرد چسبيده به شاخه ي اميد

سياهي روزهاي زير برف

در چشمان سبز تو هم ديگر شكوفه نميزند

روزها را....

            قدم ميزنم
 

                    گيج ومنگ

كه تو بيايي يا من بروم

                                  ؟؟؟؟؟؟؟

جایی برایم باز کن

میان اسمان و زمین

که نه سرد باشد نه گرم

نه ابی باشد نه سبز

دوست دارم عاشق تو باشم و...

تو ندانی

شاید بهتر است روزها سرد باشند تا بمانی

به معصومیت دخترکی نه ساله

خدا چشم هایم را از پشت گرفته

و پنهان شده لا به لا ی کودکی ام

اینجا سه نقطه  . . .

کمی سکوت 

کمی غم  میان حرفهایی نگفته

 شیرینی روزهای بچه گانه میان جاده بهشت وجهنم ...

وخدا . . . گم شدبرای دخترک 

در همان حوالی     همان روزها

 تار وپود ی به نقش جانماز و قبله ترمه دوزی

نمیدانم

انقدر در این روزها گم شده ام که ...

یادم رفت خدا شاعران را دوست دارد

حس ها در همین حوالی خفته اند

  یادم نمی اورم

 اخرین تلنگر را تو زدی یا خدا ؟!

من بیدار نبودم

دارم زدند

با کلمات

 به جرم  همان احساساتی که خفتند

حالا... تو به من می خندی یا خدا

  فرقی نمیکند

خوابم ٬خواب خواب

 با تمام احساسات مرده از جا می پرم

...........................

کاغذ سپید  و

                           من سیاه و

                                          دستانم خالیست

                            بی هیچ کلمه ای ٫حتی امید ...

        یا عددی ٫از روز شمار تاریخ ٫   که ورق بزند مرا

                     چنین     سالی   ٫   ماهی    ٫    روزی

                     سقط شدم                 

                                     از دل آسمان

                   روی٫ عقربه٫ بزرگ  ساعت  دیواری

                   درست زمانی که

                                                             زمین

                                                                            جوانه زایید

یک پله بالاتر

               یک نفس عمیق تر

                                     یک نفر شبیه تر
فکر میکنم . . .
         
         لابد   تو بودی؟!

  یا صدایت با گوشهایم . . . 

                                               کاری داشتی؟

                                                            یا  نگرانی؟

که اگر بیافتم . . .؟ یا نفسم تنگ شود . . . ؟

                                                                 یا گم شوم ؟

چه کنم آیینه را . . .؟!

من سوار همین قطارم که تو می رانی 
  
                                                                                تند . . .

۲.

نفسم بند امد

خط کوتاه بود

حرف کشدار پاره شد

شعر    صورتش      سیاه سفید خاکستری

بی حضور تو

                       گرما

اندیشه ای بیش نبود

در بستری سرد

که تراوش شد از مدار ذهن

از بخت بد ای دل خوش

 وقت رفتن شد

تولدت مبارک

 کودک بی نشانی